Ik was heel blij met het verschijnen van dit 180 pagina’s tellend boek. Dit omdat er veel discussie is omtrent het onderwerp waarover dit boek gaat. De titel is: A collection of treatises for Ahlus-Sunnah on how to deal with the people of innovation. En het gaat dus over hoe ahloes-soennah om moet gaan met innoveerders. De schrijver is een van de huidige geleerden, shaykh Oebayd al-Djaabirie. Deze vertaling is, met toestemming van de shaykh, door Miraath Publications (Saoedi-Arabië) gedaan.

De opmaak ziet er bijzonder uit. Het is me opgevallen dat Miraath in zijn boeken een geheel eigen stijl heeft gekozen. De verschillende lettertypes en versieringen zijn niet storend maar ik heb persoonlijker liever iets simpeler. Af en toe voelt het een beetje als too much. Qua taal is het goed werk, op niveau en goed te volgen. En de inhoud en kwaliteit van vertaling, daar gaat het natuurlijk om.

Het boek is verdeeld in vier subonderwerpen en onder elk onderwerp staan een aantal vragen die beantwoord worden door de shaykh. Wat dat betreft heeft dit boek dus een andere indeling dan de andere boeken die ik tot nu toe besproken heb op mijn blog. De antwoorden zijn uitgebreid en vol profijten, zo worden er belangrijke stelregels uitgelegd en uitzonderingen op regels besproken. In totaal worden er 38 vragen beantwoord door de shaykh.

Vragen die beantwoord zijn gaan onder meer over hoe je moet omgaan met familieleden die innoveerders zijn (prachtig antwoord!), wanneer wordt iemand tot een bepaalde afwijkende groep gerekend, hoe herkennen we de mensen van de waarheid, mag een jongere een grote geleerde die een fout maakt weerleggen, wat is het verschil tussen aqiedah (geloofsleer) en manhadj (methodologie), zijn protesten en demonstraties een vorm van rebellie en wat is het verschil tussen de persoon die oproept naar zijn innovatie en de persoon die zich op innovatie bevindt, maar er niet toe uitnodigt? Eigenlijk, vind ik alle vragen en antwoorden uit dit boek zo interessant dat ik ze allemaal voor jullie op wil schrijven, maar ik beperk het maar tot dit rijtje vragen.

Ahloes-soennah bevindt zich tussen twee extremen: laksheid/gemakzucht en extremisme. In dit boek komt dat weer naar voren. Er is in dit onderwerp geen ruimte om te laks te zijn maar ook niet voor extremisme, de waarheid zit in het midden. Voor wie denkt dat ahloes-soennah extreem is, dit boek laat de nuances en barmhartigheid duidelijk zien. Maar voor wie geneigd is om te gemakkelijk om te gaan met deze onderwerpen: dit boek toont aan dat er duidelijke grenzen zijn waaraan gehouden moet worden.

Ik hoop dat elke moslim dit boek leest en ernaar zal handelen.